Halloween (1978) OCR 23.976 fps runtime 01:30:56
ที่ แฮ๊ทดอนฟิลด์ รัฐอิลลินอยล์
พวกเราคือภูตผีปีศาจ ที่ถูกปลดปล่อยในค่ำคืนวันนี้
ภูติผีปีศาจที่ออกมาหลอกหลอน ผู้คนยามค่ำคืน
- ที่ไม่ยอมให้สิ่งของที่เราต้องการ - คืน ฮัลโลวีน ปี ค.ศ. 1963
พวกเราจะทำในสิ่งที่เห็นว่าถูกต้อง ทริค ออร์ ทรี๊ด
- คืนนี้ พ่อแม่ ฉันยังไม่กลับมาง่ายๆ หรอก - คุณแน่ใจ
ไม่ต้องวิตกๆ
ข้างนอกลมพัดแรงจริงๆ
ไมเคิลคงอยู่ข้างนอกแถวไหนสักแห่ง
ไม่เอาน่าอย่าเล่นบ้าๆ
- ขึ้นไปข้างบนดีกว่า - ตกลง
อีกนานใช่มั้ย
ตามมา
เอาล่ะจูลี่ ผมต้องขอตัวกลับก่อน นี่มันก็ดึกมากแล้ว
พรุ่งนี้โทรมานะคะ
แน่นอนที่รัก
ให้สัญญาก่อน
ตกลง
ไมเคิล
ที่สมิทโก๊ฟ รัฐอิลลินนอยล์
วันที่ 30 ตุลาคม ปี ค.ศ. 1978
คุณเคยทำอย่างนี้มาก่อนหรือเปล่า
เราควรป้องกันเอาไว้ก่อน
ผมเข้าใจ
เลี้ยวขวาไปอีก 2-3 ร้อยหลา ก็ถึงแล้ว
บางครั้งฉันก็อดวิตกไม่ได้
เพราะทุกอย่างไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลย
คุณควรจะวิตก
เพราะเราไม่เคยพูดจากับใครมานานถึง 15 ปี
มีคำแนะนำอะไรบ้างไหมคะ
พยายามเข้าใจว่าเรากำลังรับมือกับใคร
- ทุกอย่างนอกเหนือความคาดหมาย - เราควรจะผ่าตัดเขาอีกสักครั้งมั้ยคะ
น่าจะเป็นทางออกที่ดี
ถ้าทุกอย่างเหมือนเดิมอีกล่ะคะหมอ
เราจะแก้ตัวกับผู้พิพากษาว่ายังไงดี
เสียใจด้วยครับ
เราทำดีที่สุดแล้ว
ผมคิดอย่างนั้นจริงๆ
ดูคุณหมอจริงจังกับเรื่องนี้มาก
ใช่
เป็นฉันคงไม่รอนานขนาดนี้
ใช่ นั้นสิ ไม่มีทาง
ไม่มีทาง
ทำไมคุณหมอถึงได้สนใจเรื่องนี้มาก
เพราะว่าทุกคนต่างก็รักชีวิต
เหมือนกันหมด
นั่นพวกเราออกมาค้นหาอะไร
- รีบขับไปที่ประตูใหญ่เร็วเร็วเข้า อย่ามัวชักช้า - เข้าทางด้านข้างก็ได้
จอดรถตรงนี้
- ฉันว่าเราเข้าไปที่โรงพยาบาล - รออยู่ที่นี่
บ้าจังเลย
เป็นไงบ้าง
- คุณไม่เป็นอะไรใช่มั้ยเขาหนีไปจนได้ - ค่ะ ฉันปลอดภัย
เขาหนีไปจนได้จริงๆ
ผมจะตามไป ผมไปก่อน
ที่แฮทดอนฟิลด์
วันฮัลโลวีน
อย่าลืมเอากุญแจไปทิ้งไว้ที่บ้านคุณไมล์ด้วย
ได้ค่ะ
เขาจะมาแวะทำความสะอาดตอน 10 โมงครึ่ง
สอดเอาไว้ใต้พรมเช็ดเท้า
ได้ค่ะ
ลอรี่
หวัดดีทอม
- คืนนี้จะไปบ้านผมไหม - ที่เก่าเวลาเดิม
- คุณเคยอ่านเรื่อง แจ๊ค เดอะริปเปอร์ไหม - แน่นอน
ชอบดูหนังผีไหม
ชอบสิ
แล้วของว่าง อย่างเช่นข้าวโพดอบเนยล่ะ
ชอบซิ
เดินเร็วๆ หน่อย
ทำไมเดินไปโรงเรียนทางนี้ล่ะ
พ่อฉันขอร้องให้มา
ทำไม
- ฉันเอากุญแจบ้านมาทิ้งไว้ที่บ้านร้าง - เพื่ออะไร
เขาจะขายบ้าน
ขายทำไม
- นั่นมันงานของเขา - บ้านหลังไหน
บ้านคุณไมล์
- บ้านคุณไมล์รึ - ใช่
คุณไม่ควรเข้าไปข้างใน
ฉันเข้าไปแน่
ระวังสัตว์ประหลาดล่ะ
คอยดูให้ดี
ลอรี่ คุณไม่ควรเข้าไปในนั้น
บ้านหลังนี้น่ากลัวจริงๆ
เคยมีเหตุร้ายเกิดขึ้นที่นี่
มันเกิดขึ้นตั้งแต่ฉันอยู่เกรด 6 แล้ว
ขอตัวก่อนนะ คืนนี้พบกัน
บาย
- ผมเป็นคนรับผิดชอบนะแซม - ไม่เอาน่า
- เขาคือตัวอันตรายมาก - ถ้าทางแพทย์สภารู้เรื่องนี้
ผมก็ไม่พ้นความผิด
- เขาเป็นคนไข้ของคุณโดยตรงนะหมอ - ผมบอกทุกคนแล้ว
เขาอาจจะบอกคนอื่นก็ได้
- แต่ไม่มีใครสนใจคุณกลับเข้าไปข้างใน - ผมช่วยอะไรไม่ได้
โทรศัพท์บอกพวกเขาให้เข้าใจว่า
เกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนนี้ และบอกทิศทางที่เขาไปด้วย
เขาไปที่ไหนล่ะ
- ผมเสียเวลามามากแล้ว - แซม ระยะทางจากที่นี่ไป 150 ไมล์
- ให้ตายเถอะ คุณขับรถไปคนเดียวไหวรึ - เขาหลบหนีไปตั้งแต่เมื่อคืน
น่าจะมีใครสอนบทเรียนให้เขาบ้าง
คำตอบอยู่ในหนังสือ
แต่
แซมมวลได้พูดถึงเรื่องอะไรในนี้
เรื่องของโชคชะตา
ทุกคนคงจะรู้
โชคชะตาทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนแปลง
ไม่ว่าจะเกิดจากการกระทำของคอลลินล์
เขาควรได้รับชะตากรรมที่ตัวเองก่อขึ้น
ชะตากรรมที่เกิดขึ้นจากการกระทำของเขา
ความคิดเห็น
เกี่ยวกับเรื่องนี้
สาเหตุเกิดจากอะไร มีใครรู้บ้างว่า
ทำไมแซมมวลถึงรู้เรื่องนี้ดีกว่าใครๆ
ลอรี่
อะไรคะอาจารย์
ช่วยตอบคำถามนี้ด้วย
สาเหตุของชะตากรรมมีส่วนเกี่ยวข้องกับทางศาสนา
แซมมวลสามารถสัมผัสกับธรรมชาติ และธาตุต่างๆ ที่อยู่รอบตัวเขา
อย่างเช่น โลก ไฟ และน้ำ
ถูกต้อง
แซมมวลได้เน้นในเรื่องของชะตากรรมของมนุษย์
แซมมวลได้เขียนถึงโชคชะตาที่มั่นคงประดุจขุนเขา
ซึ่งมันยังคงอยู่ที่เดิม ช่วงที่มนุษย์ได้จากโลกนี้ไป
แต่ชะตากรรมไม่เคยเปลี่ยนแปลง
- นั่นอะไร - ฟักทอง
นั้นซิ นายอธิษฐานอยากได้อะไร
- นายถึงเอาฟักทองไป - อย่ายุ่งกับฉันได้ไหม
เขาเล่นงานนายแน่
เขาเล่นงานนายแน่ๆ
- ระวังบูกี้ แมน จะไปหานาย - อย่ายุ่งกับฉัน
- เขาไม่เชื่อที่เราพูด - นายรู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวันฮัลโลวีน
รู้สิ ฉันได้กินขนม
ระวังบูกี้แมน เอาไว้ให้ดีๆ
ระวังบูกี๊ แมนบูกี๊ แมนๆ
เขากำลังจะมา
ขอให้เชื่อผมคุณตำรวจ
เขามาที่แฮทดอนฟิลด์แน่
เพราะผมรู้จักเขาดี
ผมเป็นหมอรักษาเขาคุณต้องเตรียมตัวให้พร้อม
ไม่งั้นก็เตรียมงานศพได้
มองดูตัวเธอเองบ้างสิ เหมือนพวกหนอนหนังสือ
- จะเดินชอปปิ้งระหว่างทางกลับบ้านรึไง - หุบปาก
พูดบ้าๆ มันไม่ตลกเลย
เธอรู้ไหมวันนี้มีงานบ้านทำเต็มเหยียด
พรุ่งนี้เช้าส่งรายงานอีก 3 วิชา
มีเกมแข่งขันช่วงเย็น ฉันต้องทำผมตอน 5 โมง
- ไปงานเลี้ยงมีเต้นรำตอน 2 ทุ่มฉันตัดทุกอย่างหมด - พรุ่งนี้ฉันไม่มีอะไรทำ
แน่นอน
ปกติฉันก็ไม่ได้ทำอะไร
นั่นมันเป็นความผิดของเธอ
ลินดา ลอรี่
ทำไมพวกเธอไม่รอฉัน
รอเกือบ 15 นาทีเธอยังไม่โผล่มา
ไม่จริง ฉันมาแล้วไง
เธอมีปัญหาอะไรรึเปล่า แอนนี่
ฉันยิ้มไม่ออกอีกแล้ว
พอลลากฉันไปห้องล็อกเกอร์ผู้ชาย
- นั่นมันเขตหวงห้ามของผู้ชาย - แบบนี้ข้อหาพรากผู้เยาว์
เราแค่คุยกัน
ใช่แล้ว แน่นอน
มีหวังถูกพ่อจับได้ คืนก่อนเขาขว้างไข่โดน กระจกหน้าต่างพ่อ แม่ฉันอยู่แถวๆ นั้นด้วย
ตอนนี้เลยเข้าหน้าไม่ติด
คืนนี้เธอเป็นเบบี้ซิสให้ครอบครัวเขา
เหตุผลก็คือไม่มีใครยอมเป็นพี่เลี้ยงเด็ก
บ้าชะมัด
แต่ฉันยังมีทางเลือก
ฉันลืมหนังสือเคมี
แต่ฉันมีทั้งหนังสือเคมี คณิตศาตร์
ภาษาอังกฤษ และก็ภาษาฝรั่งเศส
เธออยากจะดูตำราเรียนเล่มไหนล่ะ
ฉันให้เธอยืมก่อนตอนนี้ยังไม่ได้ใช้
อยากได้ตำราเรียนเล่มไหนบอก
นั้นมันรถที่จอดข้างโรงเรียนเรา
ฉันคิดว่าใช่
คนขับรูปหล่อดี
ไอ้ตัวประหลาด
ระวังจะถูกฆ่า
ให้ตายเถอะ เขาคิดว่าไม่ตลก
คงมีสักวัน เจอดีแน่ ถ้าพูดแบบนี้ แอนนี่
นั่นซิ
ผู้ชายคนนั้นช่างไม่มีอารมณ์ขันซะบ้างเลย
คืนนี้จะออกไปเที่ยวไหม
ฉันไม่อยากให้เธอเดือดร้อน ลินดา
ไม่เอาน่า แอนนี่
บ็อบกับฉันวางแผนมาตลอดทั้งอาทิตย์
ก็ได้
ฉันนัดวอลเลซ ตอนทุ่มตรง
คืนนี้ฉันเป็นพี่เลี้ยงเด็ก ที่บ้านคุณดอยซ์ อยู่ใกล้ๆ แถวนั้นพอดี
วิเศษจริงๆ
ฉันมีให้เลือก 3 ทาง
เฝ้าดูแลให้พวกเด็กๆ หลับก่อน
ฟังครูลอรี่สอนการบ้านต่อ และได้คุยกับเธอด้วย
คืนนี้พวกเด็กๆ คงสนุกกัน
ใช่แล้ว แน่นอน
เอาล่ะ
ฉันต้องขอตัวพวกเธอตอนนี้
คืนนี้กี่โมงดี
ยังไม่รู้เหมือนกันต้องแวะไปรับน้องชาย เล่นเกมส์ ทริค ออร์ ทรีส
- แล้วเล่นเกมกับบ็อบต่อ - พูดตลกอีกแล้ว
- แล้วพบกัน บาย - บาย
ดูนั่นซิ
- เธอให้ฉันดูอะไร - มีคนหลบอยู่หลังพุ่มไม้
- ไม่เห็นมีใครเลย - เหมือนผู้ชายที่เธอตะโกนไล่หลังเขา
จะบ้าหรือไง
ไอ้ตัวประหลาด
ลอรี่ที่รัก
เขาอยากจะพูดกับเธอ
เขาจะชวนเธอไปเที่ยวคืนนี้
เขายืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ
ลอรี่ เธอทำให้คนอื่นตกใจ
โศกนาฎกรรมที่ไม่เคยลืมเลือน
เธอเป็นพี่เลี้ยงเด็กมามากมายเลยหวาดระแวง
ฉันคงฉลาดเกินไป
เธออาจจะตาฝาด ที่เห็นผู้ชายซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้
เอาล่ะบ้านคือวิมานของเรา
แล้วพบกัน
บาย
ขอโทษที ลอรี่
คุณเบิร์คลี่ย์ ฉันขอโทษ คุณเบิร์คลี่ย์
ผมก็ไม่มีเจตนาเหมือนกัน
ขอโทษค่ะ
ในคืนฮัลโลวีน มีแต่คนถูกทำให้กลัว จริงมั้ย
ใช่ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ
หลอก หรือ ให้
ให้ตายเถอะ
พวกที่อยู่เหนือธรรมชาติ
ฮัลโหล
นั้นใครคะ
ฮัลโหล
เธอวางสายทำไม
แอนนี่ นั่นเธอรึ
ใช่
ฉันตกใจหมดเลย รู้ไหม
เธอได้ยินที่ฉันพูดรึเปล่า
ฉันเพิ่งรับสายเธอนี่แหละ
ตอนนี้เธอหายตกใจหรือยัง
หายหมดแล้ว
เอาล่ะดีมาก
ฟังนะ แม่ฉันให้ยืมรถ
- จะแวะไปรับเธอตอน 6 โมงครึ่ง - ตกลง บาย
ใจเย็นๆ
เหลือเชื่อจริงๆ
เร็วๆ หน่อย
หวัดดี
เรายังพอมีเวลา
จูดิธ ไมล์ ไมล์
แถวที่ 18 ล็อค 20
คุณรู้ไหมว่ามีเมืองไหนบ้าง ที่มีแต่เหตุร้ายแบบนี้
ผมจำได้ว่าที่รัทโอวิลก็มีเหตุร้ายแบบนี้ เกิดขึ้นเมื่อ 15 ปีก่อน
ในคืนเกิดเหตุหลังทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว
เขาขอตัวลุกไปจากโต๊ะอาหาร
และเดินไปที่โรงรถ
พร้อมกับ
หยิบเลื่อยไฟฟ้า
และกลับเข้ามาในบ้าน
เขาได้จูบลาภรรยาและลูก 2 คน
และก็ได้เริ่มลงมือ
มันอยู่ตรงไหน
อะไรนะ
อยู่ทางด้านนี้
ไมล์ จูดิธ ไมล์ ผมจำเธอได้ดี
และไม่อยากจะเชื่อ เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนนั้น
คุณหาไม่พบรึ
ทำไมพวกเขาถึงได้ทำอย่างนี้ ไอ้พวกเด็กๆ ตัวแสบ
โดยเฉพาะในวันฮัลโลวีน
- นี่หลุมศพของเธอรึ - ใช่แล้ว
สิบแปด-สิบเก้า
จูดิธไมล์
เขากลับมาบ้านแล้ว
หายกลัวผีรึยัง
ฉันไม่ใช่คนกลัวผี
- โกหก - จริงๆ นะ
นอกจากคุณวิลที่ชอบแอบมองอยู่หลังบ้าน
รวมทั้ง คุณริดเดิลด้วย
เขาแอบดูฉัน
คุณริดเดิลหรือแอบดูเธอ ลอรี่
คุณริดเดิ้ลอายุ 87 แล้ว
เขาแอบดูฉัน ไม่มีปัญหาอะไรหรอก
- เธอเอาฟักทองมาทำไม - เอามาฝากทอมมี่ เพราะเพื่อนๆ ทำของเขาแตก
นับว่าเธอเป็นเนตรนารีตัวอย่างที่ดี
ขอบใจ
คืนนี้ฉันก็ต้องทำหน้าที่ลูกเสือหญิง
ทำข้าวโพดคั่ว
และดูหนังทีวีชุดหมอไดเม็นชั่นให้ครบ 6 ม้วน กว่าจะจบก็หลายชั่วโมง
นั่นพ่อฉัน
ทำลายหลักฐานเร็ว
เธอเป็นอะไร ทำไมไอมากขนาดนี้
ทำตัวให้เป็นปกติ อย่าให้เขาจับพิรุธได้
สวัสดี แอนนี่ ลอรี่
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีค่ะพ่อ เกิดอะไรขึ้น
อะไรนะ
มีเรื่องอะไรรึคะ
มีคนบุกรุกเข้าไปในร้านขายของ
คงเป็นพวกเด็กๆ
พ่อโทษเด็กทุกครั้งเลย
เพราะของที่หายไปมีหน้ากากฮัลโลวีน
เชือกและก็มีดพก
ลูกคิดว่าใครเอาไปล่ะ
โชคดีที่มีพ่อที่ยังโสดอยู่
นี่มันก็สายมากแล้ว
พ่อบอกว่า ทำไมยังไม่รีบกลับ
กำลังจะไปค่ะ
สวัสดีพวกสาวๆ
สวัสดีค่ะพ่อ
นายอำเภอ
ผมขอโทษ
ผมชื่อบูมิส ด๊อกเตอร์ แซมบูมิส
ฟิลด์ เบิร์คลีย์
ผมมีเรื่องจะพูดกับคุณ
- ถ้าสัก 2 -3 นาที พอจะได้ - เรื่องนี้สำคัญมาก
ขอเวลา 10 นาที
ผมจะรออยู่ตรงนี้
เธอเป็นอะไรไป
ฉันเชื่อว่า พ่อเธอได้กลิ่นกัญชาแน่ๆ
- ไม่ เขาไม่รู้หรอก - ต้องรู้สิ เธอสังเกตสีหน้าเขารึเปล่า
หน้าตาพ่อฉันเป็นแบบนี้เอง
คืนพรุ่งนี้จะไปงานเต้นรำไหม
ฉันไม่เคยเห็นเธอสนใจเลย ลอรี่
- เธอควรจะชวนใครไปเป็นเพื่อนด้วย - ฉันทำไม่ได้
แน่นอนเธอทำได้ แค่ชวนเพื่อนที่สนิท
บอกเขาว่าไปเต้นรำกันไหม
เธอทำได้ ฉันทำไม่ได้
เธอไม่เคยสนใจเพื่อนชายคนไหนบ้างเลยรึ
ฉันสนใจอยู่คนหนึ่ง ชื่อ เบน เทมเมอร์
เบน เทมเมอร์
ฉันรู้จักเขาดี
เธอก็คิดถึงเรื่องแบบนี้เหมือนกันรึลอรี่
หุบปากซะ
เขาดูน่ารักดี เบน เทมเมอร์ คนนี้
เอาล่ะขอบใจมาก
บาย
สวัสดีค่ะ
- สวัสดีแอนนี่ เข้ามาข้างในก่อน - เที่ยวให้สนุกนะคะ
- สวัสดีจ้ะ แอนนี่ - สวัสดีค่ะ
เธอเข้านอนราวๆ 3 ทุ่มครึ่ง ตกลงไหม ราตรีสวัสดิ์
เป็นเด็กดีนะลูก บ๊าย บาย
- รบกวนด้วยนะแอนนี - ค่ะ
- ขอบใจมาก - ไปเถอะ
เอาล่ะลินซีย์ เข้าไปข้างในกันเถอะ ดีมาก ไม่มีปัญหา
ไม่มีคนอยู่ที่นี่เลยรึ
ตั้งแต่ปี 1963 ที่เกิดเหตุร้ายคราวนั้น
- แฮทดอนฟิลด์ ยังฝังใจชาวเมืองอีกนาน - มันควรจะเป็นอย่างนั้น
- ดูนั่นซิ - อะไร
นั่นอะไร
กล่องอาหาร
ยังอุ่นอยู่เลย
แสดงว่าเขาหิว
มีคนเข้ามาในนี้ อาจจะเป็นพวกจรจัด
เป็นไปได้
ไม่น่าจะทำอย่างนี้
เด็กหนุ่มคนนั้นแน่ๆ
มันเกิดขึ้นบนนี้
เธอนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง
เขาคงมองจากทางหน้าต่าง
ช่วงนั้นเธออยู่คนเดียว
หลังจากนั้นเขาก็เข้ามาในบ้าน
หมอรักษาคนไข้
ก็ประสาทตื่นตัวเร็วเหมือนกัน
ผม
ผมมีใบอนุญาตพกปืนติดมาด้วย
ผมก็กลัวเหมือนกัน
ใช่ๆ
คือว่า
ผมรู้จักเขาเมื่อ 15 ปีก่อน
ซึ่งตอนนั้นเขาไม่มีอะไรเหลือเลย
ไม่มีเหตุผล ไม่มีสติ
ไม่พยายามเข้าใจอะไรเลย ไม่ยอมสุงสิง กับคนอื่นไม่สนใจว่าใครจะอยู่ ใครจะตาย
ไม่รู้จักคำว่าผิดชอบชั่วดี สิ่งไหนถูกหรือผิด
ซึ่งตอนนั้น
เขายังเป็นเด็กผู้ชายอายุ 6 ขวบ
ใบหน้าขาวซีด บ่งบอกถึงอารมณ์ โมโหร้าย
มีจิตใจที่โหดเหี้ยม
ซุกซ่อนอยู่ภายใน
ผมพยายามที่จะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเขา
แต่เขาปิดกั้นทุกอย่าง
ใบหน้าของเด็กผู้ชายคนนั้น ไม่ต่างจากปีศาจร้าย
เราจะทำยังไงดี
คืนนี้เขาต้องมาที่นี่แน่ ผมคิดว่าเขาต้องกลับมา
ผมจะรอเขาอยู่ที่นี่
- จะให้ผมวิทยุแจ้งทางศูนย์มั้ย - ไม่จำเป็น
ถ้าขืนทำอย่างนั้นเขาอาจจะรู้
บอกคนของคุณให้คอยจับตาดูคนแปลกหน้าจะดีกว่า
อีกชั่วโมงผมจะกลับมาใหม่
เธอร้องไห้ด้วยความเสียใจ
ไม่มีใครผ่านเส้นทางนี้ไปได้ ถ้าไม่สู้
อัศวินนิรนามได้พูดขึ้นมา มันขึ้นอยู่กับหัวใจที่แข็งแกร่ง
ผมไม่ชอบนิทานเรื่องนี้
ฉันคิดว่าเธอชอบซะอีก
ตอนนี้ไม่ชอบแล้ว
- เธอซ่อนไว้ข้างใต้ทำไม - แม่ไม่อยากให้ผมอ่าน
เรื่อง เลเซอร์แมน
นิวตรอน แมนฉันพอเข้าใจว่าเพราะอะไร
โทแรนเซอร์ แมน
ลอรี่ แล้วเรื่องบูกี๊แมน ล่ะ
บ้านคุณโกลด์ ค่ะ
นี่ฉันเอง
ว่าไงแอนนี่
อยากกินข้าวโพดคั่วมั้ย
สนุกมากไหม
ช่างมันเถอะ เธอคงสนุกสนาน
ฉันมีข่าวใหญ่ ข่าวดีจะบอกเธอ
รอเดี๋ยว ลอรี่
สวัสดี เลสเตอร์
เขาเป็นสมาชิกตัวหนึ่งในครอบครัวนี้
ลินซีย์ ช่วยเอาหมาตัวนี้ออกจากครัว เดี๋ยวนี้
ฉันเกลียดหมา คงมีฉันคนเดียวที่ไม่ชอบมัน
เธอมีข่าวดีอะไรจะบอกฉัน
ฉันว่าคืนพรุ่งนี้ เธอควรจะไปงานเต้นรำที่โรงเรียน
เธอโทรผิดคนแล้ว
คือว่า
ฉันเพิ่งโทรคุยกับ เบน เทมเมอร์
เขารู้สึกตื่นเต้นที่ฉันบอกว่าเธอสนใจเขามาก
แอนนี่
ไม่เอาน่า เธอไม่ได้พูดกับเขาอย่างนั้น
ทำไมถึงทำอย่างนั้น เธอโทรหาเขาจริงๆ รึ
มันไม่ง่ายอย่างที่เธอคิด
ฉันไม่อยากจะเชื่อ
เอาไว้โอกาสหน้า
คืนพรุ่งนี้ฉันคงไม่พร้อม
ไม่ ฉันว่าไม่เหมาะ
ฉันขอร้องเธอควรโทรบอกเขาด้วย
- ลอรี่ - เธอบอกเขาแล้วรึ
- มีคนอยู่ที่บ้านหลังโน้น - ฉันยังไม่เคยคุยกับเขามาก่อนเลย
- ลอรี่ดูสิ - รอเดี๋ยว
ผมเห็นบูกี้แมนยืนอยู่ข้างนอกดูสิ
ไม่เห็นมีใครเลย
ไปดูทีวีต่อได้แล้ว
ฉันพูดกับทอมมี่
ได้โปรด บอกฉันมาเร็วๆ เธอทำเพื่ออะไร
ง่ายจะตายไป ในเมื่อเธอชอบเขาและเขาก็ชอบเธอ
ก็ควรทำความคุ้นเคยกันเอาไว้
ทำไม เธอไม่กล้าออกไปเที่ยวกับเขารึ
ให้ตายเถอะ บ้าชะมัด
ไม่ ไม่ใช่ ฉันทำอาหารอยู่ อีกสักครู่จะโทรกลับไป
ให้ตายเถอะ ลินซีย์ ช่วยหยิบเสื้อให้ที
ลินซีย์
เลสเตอร์เห่าเสียงดัง
มันทำให้ฉันปวดประสาท
ช่างมันเถอะ
มันคงเหนื่อยมาทั้งวัน
- แล้วเรื่อง แจ๊ค เดอะริปเปอร์ - ดูหนังเรื่องนี้ก่อน
หนังสือการ์ตูนของผมล่ะ
ถามแจ๊ค เดอะแลทเดอร์สิ
แล้วเรื่องบูกี้แมน ล่ะ
ไม่ใช่เรื่องจริง
ริชาร์ดบอกว่ามันตามผมมา
เธอเชื่อเรื่องนี้ด้วยรึ
ไม่ครับ
ทอม ในคืนวันฮัลโลวีน ต่างคนต่างก็พยายามจะหลอกกัน
ริชาร์ดพยายามทำทุกอย่างให้เธอกลัว
แต่ผมเห็นบูกี้ แมนจริงๆ เขายืนอยู่ข้างนอก
ไม่มีใครอยู่เลยซักคน
- แต่ผมเห็น - บอกลักษณะท่าทางเขาได้ไหม
บูกี้ แมน
ไม่มีตัวตนหรอก
เอาล่ะ
บูกี้แมนอยู่ในหนังสือการ์ตูนใช่ไหม
ใช่
คืนนี้ฉันอยู่กับเธอที่นี่ รับรองว่าไม่มีใคร ทำร้ายเธอได้
สัญญาก่อน
ฉันสัญญา
เล่านิทานให้ผมฟังต่อได้มั้ย
ตกลง
วิเศษจริงๆ
ฮัลโหล
นั่นใคร
พอลคุณคิดจะหลอกฉันใช่มั้ย
คงไม่ใช่
ไม่มีใครหลอกแอนนี่ได้ง่ายๆ
ทำไมถึงเปิดไม่ออก
ลินซีย์
ออกมานี่หน่อย
ลินซีย์ ฉันอยู่ในห้องซักผ้าประตูปิด
ลินซีย์ ช่วยรับโทรศัพท์พอลที
เร็วเข้าลินซีย์
ลินซีย์
ทำไมเปิดประตูไม่ได้นะ
ฮัลโหล
- สวัสดีลินซีย์ นี่พอล แอนนี่อยู่ที่นั่นไหม - อยู่ค่ะ
ช่วยเรียกเธอมารับสายที
เธอกำลังซักผ้า
ฟังนะ บอกว่าฉันโทรมา ตกลงมั้ย
ก็ได้
แอนนี่ พอลโทรมา
เธอล็อคประตูเอาไว้
ฉันรู้
ขาฉันติดออกไม่ได้ๆ
เธอต้องสัญญากับฉันก่อน ว่าห้ามบอกคนอื่นถึงเรื่องนี้
เธอคือผู้ชนะในรอบที่ 2 เธอมาแล้ว
ฮัลโหล
สวัสดีแอนนี่
สวัสดีพอล
ทำไมถึงมารับช้า
เอาล่ะพอที ไม่ต้องซักมาก เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย
นั่นสิ คุณติดหน้าต่างออกไม่ได้
ใช่ คุณก็เคยติดคาหน้าต่างห้องมาหลายครั้ง
คืนนี้พ่อแม่ผมไม่อยู่ด้วย
วิเศษมาก ออกไปเมื่อไหร่คะ
- เกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว - ไม่เลยเลย
ทำไมคุณไม่แวะมาที่นี่
- ช่วยแวะมารับผมหน่อยสิ - ตอนนี้ฉันไปไม่ได้กำลังซักเสื้ออยู่
- มาเอาเสื้อผมไปใส่สิ - หุบปากได้แล้ว
ฉันใส่เสื้อเชิร์ตของคนอื่นอยู่
มีความคิดที่ดีกว่ามั้ย
คุณคิดถึงผมอยู่รึ
ไม่จริงหรอก ฉันมีเรื่องอื่นต้องคิดมากมาย
ทางที่ดีคุณแวะมาหาฉันที่นี่ เรามีเรื่องต้องคุยกัน
ปิดประตูให้เรียบร้อย รวมทั้งหน้าต่างด้วย
อย่าลืมปิดไฟทุกครั้ง อย่าออกไปไหน
ถ้าไม่อยากพบเห็นสิ่งประหลาด
น่ากลัวจริงๆ
ทำไมเธอไม่เปิดไฟล่ะ
- ไม่รู้สิ - ลุกขึ้นไปใส่เสื้อหนาว เราจะไปรับพอลด้วยกัน
ฉันอยากดูหนัง
ฟังนะลินซีย์ เราน่าจะเข้าใจกัน
ฉันอยากดูทีวีมากกว่า
ก็ได้
ถ้างั้นฉันจะพาเธอไปดูหนัง ที่บ้าน ทอมมี่ ดอยซ์
ตกลงมั้ย
- ดีค่ะ - ถ้างั้นตามฉันมา
เร็วเข้า อย่ามัวชักช้า
สวัสดี ทอมมี่
สวัสดีครับ เข้ามาข้างในก่อน
- ฉันจะให้เธอดูหนังเรื่องแจ็ค เดอะริปเปอร์ - ฉันอยากดูทีวีดูหนังเรื่องนี้ก่อน
ฉันอยู่ทางนี้
- นั่นชุดแฟนซี - คืนนี้ไม่ใช่คืนของฉัน
เสื้อผ้าฉันสกปรกเลยเอาไปซัก
แถมยังติดอยู่ที่หน้าต่างห้อง
เธอควรโทรบอกเบน เรื่องที่นัดเขาคืนพรุ่งนี้ด้วย
- ฉันทำไม่ได้ - เธอต้องทำได้
เขาเตรียมตัวแล้วคงทำใจยาก อย่าเปลี่ยนใจสิ
คืนพรุ่งนี้เธอต้องไปกับเขา
ตอนนี้ฉันต้องไปรับพอล
เดี๋ยวก่อน
ถ้าเธอดูแลลินซีย์แทนฉัน
เบน เทมเมอร์ ให้ตอนเช้า
ตกลง
พอลนัดเอาไว้รึ
ใช่ไอ้ตัวแสบโทรมาให้ฉันไปรับ
ฟังนะอีก 1 ชั่วโมงจะโทรมา ตกลงมั้ย
ก็ได้
บาย
ลูกเสือหญิงทำงานหนักอีกแล้ว
ลินซีย์
เธออยู่ไหน
เธอทำให้ฉันตกใจรู้มั้ย
ให้ตายเถอะ
บ้าชมัด
- ผมเห็นเขาจริงๆ ลอรี่ - เกิดอะไรขึ้น
- ผมเห็นเขาจริงๆ ไม่ได้โกหก - เงียบๆ ก่อนได้มั้ย ทอมมี่
- ผมเห็นเขาจริงๆ - ลินซี่ย์ตกใจแล้วรู้มั้ย
- ผมเห็นจริงๆ - ทอมมี่ หยุดได้แล้วไม่เห็นมีใครอยู่ข้างนอกเลย
ไม่มีบูกี้แมน
ถ้าเธอไม่หยุด ฉันจะปิดทีวี และให้เธอเข้านอนเดี๋ยวนี้
ไม่มีใครเชื่อฉันเลย
ฉันเชื่อเธอทอมมี่
ฉันไม่กลัวหรอก
โกหก
ฉันพูดจริงๆ
- ก็เข้าไปซิ ไอ้ขี้ขลาด - เข้าไปเลย รอนนี่
ไปซิ
รอนนี่
ออกไปจากที่นั่นได้แล้ว
ให้ตายเถอะ
คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม
ใช่
ผมไม่พบอะไรที่ผิดสังเกต นอกจากพวกเด็กๆ หลอกกันเอง
เล่นซ่อนหาตามสถานที่ต่างๆ
ผมเกรงว่าคุณจะเสียเวลาเปล่า
คุณน่าจะสัมผัสได้
ผมยังไม่ได้ทำอะไรผิด
คุณต้องพิสูจน์มากกว่านั้น
คุณจะให้ผมหมอบคลาน อยู่ใต้พุ่มไม้ ทั้งคืนรึไง
ผมเฝ้าดูแลเขามา 15 ปีเต็มๆ
นั่งอยู่ในห้อง มองดูผนังตึก
ไม่เคยเห็นโลกภายนอก พยายามมองทะลุผนังตึก
เพื่อรอคืนวันนี้ ด้วยความอดทน ที่เหนือคนไข้ธรรมดา
เพื่อรออะไรบางอย่างที่เงียบสงบ เร้นลับ รอเวลาปลดปล่อย
ความตายได้เข้ามาเยือนเมืองเล็กๆ ของคุณแล้ว
นายอำเภอจะช่วยผมหรือไม่ มันก็ขึ้นอยู่กับคุณแล้ว
คุณพูดเสียจนเลอเลิศ
คุณหมอรู้ไหมทั่วแฮทดอนฟิลด์ตอนนี้ มีสมาชิกทุกครอบครัว รวมทั้งพวกเด็กๆ
เข้าแถวเดินเพ่นพ่านไปตามถนน
- คุณจะให้ผมตามหาฆาตกรโรคจิตท่ามกลางฝูงชน - ควรจะเป็นอย่างนั้น
เอาล่ะ ตกลง คืนนี้ผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ
ถ้าคุณหมอคิดถูก
แต่ถ้าคุณคิดผิด
รีบไปจากเมืองนี้ทันที
เอาล่ะ
ฟังฉันให้ดี ก่อนที่เราจะเข้าไปข้างใน เรามาตกลงกันก่อน
แอนนี่กับ ลินซีย์ จะนั่งอยู่ข้างล่าง เราจะขึ้นไปข้างบน
- ห้องนอนแรกทางซ้ายมือ เข้าใจไหม - ตกลง หลังจากนั้นผมจะถอดเสื้อผ้าคุณ
เสื้อฉันสกปรกหมดเลยไอ้เบื้อก
ผมยอมให้คุณถอดเสื้อผ้าผม
รวมทั้งเสื้อผ้าของลินซีย์ด้วย ผมเข้าใจ
เข้าใจยากจริงๆ
ไม่เอาอย่า
- อย่าหยุดใช่มั้ย - อีตาบ้า
วางฉันลงก่อน เดี๋ยวคนอื่นเห็น
วางฉันลงก่อน
- ทำไมถึงมืดอย่างนี้ - ใช่
แอนนี่
- แอนนี่พวกเรามาแล้ว - หรือว่าจะออกไปข้างนอก
เธอคงพาลินซีย์ออกไปด้วย
ทำไมไม่ทิ้งข้อความเอาไว้
ไม่มีปัญหาหรอก
ฉันจะจับเธอกิน
ไม่ ไม่มีทาง
ไม่มีใครจับใครหรอก อย่าพูดเล่น
ดูท่าทางพวกเขาคงมีความสุขกันคืนนี้
เอาล่ะพรรคพวก เราจะทำอะไรกันต่อ
- ทำข้าวโพดอบกินดีมั้ย - ไม่ มันมากพอแล้ว
ไปดูหนังกันต่อดีกว่า
- ก็ได้ - ดีมาก
ตามใจ
บ้านคุณโกลด์ค่ะ
สวัสดี ลอรี่ เป็นยังไงบ้าง
นั่งดูทีวีอยู่คนเดียวคืนนี้
แอนนี่อยู่ที่นั่นหรือเปล่า
เธอออกไปรับพอลคงใกล้จะกลับแล้ว
ป่านนี้ยังไม่เห็นกลับมาเลย
คงอาจจะแวะแถวไหนสักแห่ง
ถ้าเธอกลับมา ให้โทรมาหาฉันที่นี่ด้วย เพราะลินซีย์อยู่กับฉัน เธออาจจะง่วงก็ได้
ตกลง แล้วจะบอกให้
สนุกให้เต็มที่นะ
แน่นอนที่สุด
บาย
ลินซีย์ก็ไม่อยู่เหมือนกัน
ไม่เลวเลย วิเศษจริงๆ
ให้ตายเถอะ บ้าชะมัด
ช่างมันเถอะ ปล่อยให้โทรศัพท์มันดังต่อไป
- อาจจะเป็นธุระสำคัญก็ได้ - อย่ารับโทรศัพท์บ้าๆ นั่นเลย
ทำไมล่ะ ถ้าเป็นเรื่องด่วนล่ะจะว่ายังไง
เราอาจเดือดร้อน
วางสายแล้ว
คราวนี้หมดปัญหา
วิเศษจริงๆ
ฉันมีความสุขมาก
- อยากดื่มเบียร์ไหม - ดี
คุณพูดได้แค่นี้
ใช่
ลุกขึ้นไปเอาเบียร์สิ
คุณเอามาเผื่อผมด้วย
ได้
เดี๋ยวผมมา
อย่าเพิ่งแต่งตัว
แอนนี่
พอล
พวกนายอย่าทำอะไรบ้าๆ นะ
เอาล่ะ
ออกมาได้แล้ว
คุณเอาเบียร์มาเผื่อฉันหรือเปล่า
น่ารักจริงๆ บ็อบน่ารักมาก
คุณชอบแบบนี้มั้ย
คุณเป็นอะไรไป
ผีกลัวคนแก้ผ้าด้วยรึเอาล่ะ
รีบเข้ามาเร็วๆ ฉันอยากดื่มเบียร์
ทำไมถึงไม่พูดกับฉัน
ก็ได้ ถ้าไม่อยากตอบก็ตามใจ
ทำท่าทางแปลกๆ
ฉันจะโทรหาลอรี่
ฉันอยากรู้ว่าพอลกับแอนนี่อยู่ไหน
แถวนี้ไม่มีที่ไปหรอก
ในที่สุด
ฮัลโหล
เอาล่ะ ก็ได้แอนนี่
เธออยากให้ฉันฟังเสียงร้องควรคราง ทางโทรศัพท์อย่างนั้นรึ
แอนนี่ เธอเป็นอะไร
เธอคิดจะเล่นตลกอะไรอีก
ถ้าเล่นตลกฉันฆ่าเธอแน่
แอนนี่
นอนหลับให้สบายนะ
บ็อบ
ลินดา
แอนนี่
ลินดา
บ็อบ
เอาล่ะแอนนี่
เลิกเล่นตลกบ้าๆ ได้แล้ว
ออกมาได้แล้ว
แอนนี่
มันไม่ตลกเลย พอทีเถอะ
แล้วจะเสียใจ
เปิดสิ
ไม่
ช่วยด้วย
ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันที
ช่วยด้วย
พระเจ้า
ช่วยฉันด้วย
ใครก็ได้
ได้โปรดช่วยฉันด้วย
ช่วยด้วย
พระเจ้า ช่วยด้วย
ช่วยด้วย
พระเจ้า ช่วยด้วยเปิดประตูหน่อย
สวัสดีค่ะ
คุณคะ
ช่วยฉันด้วย ได้โปรดช่วยฉันด้วย
ฉันขอร้อง ได้ยินที่ฉันพูดไหม
พระเจ้า
ช่วยด้วย
ได้โปรด
กุญแจ
กุญแจบ้านอยู่ไหนๆ
ทอมมี่
ทอมมี่นี่ฉันเอง
ทอมมี่
นั่นใคร
- ทอมมี่ รีบเปิดประตูเร็ว นี่ฉันเอง - ได้ รอเดี๋ยว
ทอมมี่ เร็วเข้า
ทอมมี่ เร็วๆ หน่อย
ทอมมี่ ได้โปรด
ทอมมี่
ทอมมี่ เปิดประตูเร็ว เร็วเข้า
- ทอมมี่ขึ้นไปข้างบนเร็ว - เกิดอะไรขึ้น
- ทำตามที่ฉันบอก - แล้วคุณล่ะ
ไม่นะ
ได้โปรด อย่าทำอะไรฉันเลย ฉันขอร้อง
นั่นคุณจะเดินไปที่ไหน ผมแวะไปที่บ้านไมล์มา
ผมพบรถที่เขาขโมยมา เขามาที่นี่จริงๆ
- อยู่ไหน - ห่างจากนี่ 3 ช่วงตึก อ้อมไปด้านหลังผมดักอยู่หน้าบ้าน
- รีบไปเร็ว - ก็ได้
ทอมมี่ ลินซีย์
ทูนหัว
เราจะเดินออกไปพร้อมกัน
ใช่ บูกี้แมนใช่ไหมครับ
- ฉันกลัว - พวกเธอไม่ต้องกลัว
คุณแน่ใจ
เพราะอะไร
ฉันฆ่าเขา
คุณฆ่าบูกี้แมนไม่ได้หรอก
หลบอยู่ในห้องก่อนทอมมี่ ล็อคประตูให้แน่นๆ
ทอมมี่ เปิดประตูได้แล้ว
ออกมาสิ
ฟังฉันให้ดี
พวกเธอรีบลงไปข้างล่าง
ออกไปทางประตูหน้า
วิ่งไปที่บ้านคุณแม็คเคนซีย์
และบอกให้พวกเขาโทรแจ้งตำรวจ บอกว่ามีคนร้ายอยู่ที่นี่
- แล้ว คุณล่ะ - เข้าใจที่ฉันพูดมั้ย
ทำตามที่ฉันบอก
เร็วเข้า ตามฉันมา ทางนี้
- เร็ว เร็วเข้า - ช่วยด้วย
ไม่อย่า
เขาคือบูกี้แมนจริงๆ
เขาเคยเป็นมาก่อนจริงๆ